Μοσχόμαυρο - Τσάνταλη
Υπάρχει κάτι με τις γηγενείς ποικιλίες που ασκεί πάνω μου απίστευτη γοητεία και αμβλύνει εντελώς την κρίση μου: είναι η παλαιότητά τους, η αίσθηση ότι γεύομαι κάτι που έχει αντέξει στο χρόνο, στην πιο δύσκολη και βαρειά τομή χώρου και χρόνου όπως είναι η Βόρειος Ελλάδα, δηλαδή τα Νότια Βαλκάνια. Η αίσθηση αυτή γιγαντώνεται περαιτέρω, όταν οι ποικιλίες αυτές προέρχονται από την ελληνική Μακεδονία, τα ερυθρά κρασιά της οποίας εκπεμπουν έναν ανδρισμό που ομοιο τους, αν και οχι τοσο έντονο, συναντά κανείς στα κρασιά της Αργεντινής που είναι τα απόλυτα αρσενικά κρασιά, τα λατρεύω.
Το Μοσχόμαυρο του Τσάνταλη (2009), με συγκίνησε ως κρασί. Το δοκίμασα μια βραδιά, εν μέσω έντονων συζητήσεων και το κράτησα μέσα μου ως curiosite. Πρόκειται για ένα καλοφτιαγμένο κρασί, προϊόν τεχνογνωσίας, με έντονη αλκοολική μύτη και σώμα κάτι που προσωπικά, δεν μου αρέσει. Του λείπει η πολυπλοκότητα, δηλαδή, το χαρακτηριστικό που χαρίζει στο κόκκινο κρασί αλλά και στους ανθρώπους, μεγάλη γοητεία. Εκείνο το βράδυ, το δοκιμάσαμε με κρέας όμως το βλέπω με τυριά γαλλικά αλλά σε δεύτερο ρόλο κάτι που δεν με χαλάει γιατί εδώ στη Μεσόγειο δεν συναντάμε "ζευγάρια" με ισότιμα δυνατό χαρακτήρα, έστω και γευστικό. Ωστόσο μου άρεσε. Το συνιστώ αν και δεν ξέρω πόσο κοστίζει. Ο σχεδιασμός της ετικέτας, τουλάχιστον ατυχής.
